🚨 विशेष संपादकीय | जनता प्रभाव न्यूज-मृत्यू दारात उभा आहे… मग सुरक्षित कोण?

रस्ता असो की रेल्वे… पूल असो की विमान… हेलिकॉप्टर असो की होर्डिंग… झाड असो की इमारत… वीज असो की पूर… मृत्यूचा सापळा नेमका कुठे नाही? सामान्य माणसाच्या जीवाची जबाबदारी अखेर कोण घेणार?

“येतो…” हे दोन शब्द उच्चारून प्रत्येक माणूस रोज घराबाहेर पडतो. पण “परत येईन…” याची खात्री आज कुणालाच देता येत नाही. हीच आजच्या समाजाची सर्वात मोठी शोकांतिका आहे.

आज घराबाहेर पडणारा सामान्य नागरिक कामासाठी निघतो की मृत्यूच्या दिशेने, हा प्रश्न प्रत्येकाच्या मनात उभा आहे. कारण मृत्यू आता केवळ आयुष्याच्या शेवटी येत नाही; तो प्रत्येक वळणावर दबा धरून बसल्यासारखा वाटतो. दुचाकीवर बसलो तर भरधाव वाहनांची भीती… चारचाकीने प्रवास केला तर अपघाताची भीती… बसने प्रवास केला तर दुर्घटनेची भीती… रेल्वेने प्रवास केला तर गर्दीमुळे रेल्वेतून पडण्याची भीती, रेल्वे अपघाताची भीती… मेट्रोने प्रवास केला तर सुरक्षिततेची चिंता… हेलिकॉप्टरने उड्डाण केले तर तांत्रिक बिघाडाची भीती… विमानाने प्रवास केला तर अपघाताची भीती…रस्त्यावर पायी चाललो तर बेफाम वाहनांची भीती… फुटपाथवर चाललो तर होर्डिंग अंगावर कोसळण्याची भीती… पावसात बाहेर पडलो तर झाड कोसळण्याची भीती… रस्ता खचण्याची भीती… पूल कोसळण्याची भीती… उघड्या मॅनहोलमध्ये पडण्याची भीती… पाण्यात लपलेल्या विजेच्या प्रवाहाचा धोका… तुटलेल्या विजेच्या तारांमुळे जीव गमावण्याची भीती… अंगावर वीज कोसळण्याची भीती… दरड कोसळण्याची भीती… पुराच्या पाण्यात वाहून जाण्याची भीती…घरात राहिलो तर इमारत ढासळण्याची भीती… गॅस सिलेंडरचा स्फोट होण्याची भीती… शॉर्टसर्किटमुळे आग लागण्याची भीती… लिफ्टमध्ये अडकण्याची भीती… रुग्णालयात गेलो तर उपचारांतील निष्काळजीपणाची भीती… शाळेत गेलेले मूल सुखरूप परत येईल का, याची काळजी…मग सामान्य माणसाने जगायचे तरी कसे? आणि सुरक्षित राहायचे तरी कुठे? आज मृत्यू फक्त अपघाताच्या रूपाने येत नाही; तो निकृष्ट दर्जाच्या कामांमध्ये, निष्काळजीपणात, दुर्लक्षात, अपुऱ्या देखभालीत, कागदावरच पूर्ण झालेल्या विकासकामांत आणि जबाबदारी टाळणाऱ्या व्यवस्थेतही दडलेला असतो. झाड कोसळते… रस्ता खचतो… पूल ढासळतो… होर्डिंग अंगावर पडते… इमारत कोसळते… विजेचा धक्का लागतो… वीज कोसळते… रेल्वेतून पडून जीव जातो… पूर वाहून नेतो… आणि त्यानंतर सुरू होतो तोच नेहमीचा क्रम—शोक… चौकशी… समिती… पंचनामा… भरपाई… आणि काही दिवसांनी सर्व काही विस्मरणात. पण प्रत्येक मृत्यू हा केवळ एक आकडा नसतो. तो एका आईच्या कुशीतून निसटलेला मुलगा असतो… एका वडिलांचा आधार असतो… एका पत्नीचा संसार असतो… एका लेकराच्या भविष्याचा अंत असतो.

भरपाईचा धनादेश हरवलेला जीव परत आणू शकत नाही.

शोकसंदेश आईचे अश्रू पुसू शकत नाही.

चौकशी समित्या उद्ध्वस्त झालेलं कुटुंब पुन्हा उभं करू शकत नाहीत.

म्हणून आता प्रश्न निसर्गाचा नाही… प्रश्न उत्तरदायित्वाचा आहे. प्रश्न अपघातांचा नाही… प्रश्न सुरक्षिततेचा आहे. प्रश्न भरपाईचा नाही… प्रश्न जीव वाचवण्याचा आहे.लोकशाहीत नागरिकांनी सरकारसाठी जगायचं नसतं; सरकारने नागरिकांच्या सुरक्षिततेसाठी सतत जागं राहायचं असतं. सुरक्षित रस्ते, भक्कम पूल, नियमित तपासणी, धोकादायक झाडांवर वेळेवर कारवाई, सुरक्षित वीजयंत्रणा, सक्षम आपत्ती व्यवस्थापन आणि जबाबदार प्रशासन हा नागरिकांचा हक्क आहे; उपकार नाहीत.

आज गरज श्रद्धांजली वाहण्याची नाही…

गरज आहे निष्काळजीपणाला थांबवण्याची…

गरज आहे जबाबदारी निश्चित करण्याची…

गरज आहे प्रत्येक नागरिकाचा जीव हा सर्वांत मौल्यवान आहे, ही भावना कृतीत उतरवण्याची…

कारण ज्या दिवशी प्रत्येक नागरिक सकाळी घराबाहेर पडून संध्याकाळी सुखरूप घरी परत येईल… त्याच दिवशी आपण खऱ्या अर्थाने सुरक्षित आणि विकसित समाजात जगत आहोत, असं अभिमानाने म्हणता येईल.

तोपर्यंत प्रत्येक भारतीयाच्या मनात एकच प्रश्न जिवंत राहील—🚨 “मृत्यू दारात उभा आहे… मग सुरक्षित कोण?”

✍️ ईश्वर ताथवडे-संपादक – जनता प्रभाव न्यूज

“आवाज लोकशाहीचा!! प्रभाव जनतेचा!!!”